เล่ม 8 ‘สู้ ’

รุกฆาต หรือ รุกคืบ

ตอนที่ 4

อเมริกาไม่มีทางเลือกมาก ผ้าเปิดเห็นหมดแล้วว่า หลังจากประเมินคู่หูรัสเซียจีนผิด คิดไปดักตีหัวเขา ผิดทิศผิดทาง ยังไม่พอ นึกว่าเวลายังมี ดันงัดเอาหนังเรื่อง ตัดเหี้ยน มาออกโรงฉายฆ่าเวลาไป 2 ปี เล่นเอากองทัพแผ่วไปหลายกิโล กองทัพก็เหมือนกล้ามเนื้อท้อง เคยออกกำลังบ่อยๆ วิ่งเล่นไล่จับแถวอิรัก สลับอัฟกานิสถาน มานานเป็นสิบปี พอไม่ค่อยได้ใช้ แถมสั่งถอน สั่งลด สั่งงดการฝึก กล้ามมันก็ห้อยย้อยหมด จะให้กลับขึ้นเป็นแผง มันก็ต้องใช้เวลาฟิต เพราะฉะนั้น อเมริกาไม่น่าเลือกใช้วิธีรบยืดเยื้อ เหมือนรบกับอิรัก อัฟกานิสถาน เพราะศักยภาพของรัสเซียและพวก คนละเรื่องกับพวกที่อเมริกาเคยไปวิ่งเล่นไล่จับด้วย …อเมริกาอาจจบไม่สวย …อาจถึงขนาดไม่สวยอย่างมาก

อเมริกาถือตัวว่า ในด้านอาวุธทำลายล้างของตน มีศักยภาพสูงสุด มีเทคโนโลยีที่เหนือกว่าใครๆในโลก ดังนั้นโอกาสที่อเมริกา จะเลือกยุทธศาสตร์ สยบฝ่าย รัสเซียและพวก ด้วยกำลังอาวุธสารพัดชนิด โดยเฉพาะพวกระยะไกล น่าจะมีความเป็นได้สูงกว่า

ถ้าเลือกใช้อาวุธนำ อเมริกาจะใช้กับใครและเมื่อไหร่ ที่สำคัญ …มันต้องเป็นหมากพิฆาต …รุกฆาต ตาเดียวจบ …เพราะถ้าไม่รุกฆาตจริง อเมริกาเหนื่อยแน่ การตอบโต้จากอีกฝ่าย คงเกิดขึ้นมาจากสารพัดทิศอย่างแน่นอน และเราคงได้เห็นดอกเห็ดบานเต็มท้องฟ้า

ถ้าอเมริกา ไม่เลือกใช้วิธีรุกฆาตด้วยอาวุธ แต่ใช้ยุทธศาสตร์รุกคืบ ค่อยๆเคลื่อนพลปิดล้อม ฝ่ายรัสเซียและพวก เหมือนลนไฟให้ร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ กระจายตามที่ต่างๆ ตามจังหวะความพร้อมของตัว… สมันน้อยก็เตรียมตัวกันด้วยแล้วกัน จะไปขุดรู อยู่ป่า ก็เริ่มคิดไว้บ้าง ไอ้ประเภทสร้างอุโมงค์เตรียมให้ประ ชาชนหลบภัย เตรียมน้ำ เตรียมยา อาหาร นั่นมันในหนังหรือบ้านอื่น ที่ท่านผู้นำเขามองการณ์ไกล
แล้วคิดว่า ฝ่ายรัสเซียกับพวก เขาจะนั่งตาลอย ทำหน้าหล่อ มองอเมริกาขยับหมากอยู่ฝ่ายเดียวอย่างนั้นหรือครับ

หมายเหตุ : โพสต์ลงเพจนิทานเรื่องจริงฯ เมื่อวันที่ 13 เดือนธันวาคม พ.ศ. 2557
ปรับปรุง แก้ไขใหม่ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559

(ตีพิมพ์ในนิทานเรื่องจริง เล่ม 8 ‘สู้ ’ หน้า 87)